بدن، نخستین حافظه‌ی انسان است،
و شاید آخرین چیزی که در جهان معاصر فراموش می‌شود.

ما از همین فراموشی آغاز می‌کنیم؛ از جایی میان انسان و شیء، میان لمس و معنا، میان تن و جهانی که هر روز انتزاعی‌تر می‌شود.

ما به زیورآلات، نه به عنوان کالا،
بلکه به عنوان رسانه نگاه می‌کنیم.

رسانه‌ای برای اندیشیدن به بدن، به حضور، به ماده، به تنهایی انسان امروز؛ و به امکان لمس‌کردن جهانی که آرام‌آرام به تصویر تبدیل شده است.

ما در جست‌وجوی هنرمندانی هستیم که به ماده فکر می‌کنند، به لمس، به سکوت، به بارِ روانیِ جهان امروز، به فناوری، به حافظه، و به آینده‌ای که هنوز شکل نگرفته است.

و هر جهان تازه،
ابتدا بر سطح بدن ظاهر می‌شود.